dupiate forum Z życia wzięte ;) - Toksyczne związki shad_ow - Pon Sie 14, 2006 12:49 Temat postu: Toksyczne związki Witam Co wiecie na temat toksycznych zwiazków i co o tym myslicie. Jakie jest Wasze zdanie na ten temat, kiedy w zwiazku pojawia sie VIRUS czyli zainfekowana miłośc i brak porozumienia miedzy dwojgiem ludzi ... Piszcie Piotrulek - Pon Sie 14, 2006 13:22 wiem co to jest toksyczny związek,sam w takowym obecnie jestem Arex30 - Pon Sie 14, 2006 21:01 pocozaczynać nowy topic jak sie dyskusja w rozwodzie toczy...... :( katarzyna35k-ce - Pon Sie 14, 2006 21:04 pocozaczynać nowy topic jak sie dyskusja w rozwodzie toczy...... bo to jest inny temat! zwiazek nie musi oznaczac małżenstwa! Arex30 - Pon Sie 14, 2006 21:05 katarzyna35k-ce napisał/a: bo to jest inny temat! zwiazek nie musi oznaczac małżenstwa! rozwód rozstanie toksyczne związki to przecież można podciągnąc pod twmten topic katarzyna35k-ce - Pon Sie 14, 2006 22:00 Arex30 napisał/a: rozwód rozstanie toksyczne związki to przecież można podciągnąc pod twmten topic ja uwazam ze to jest oddzielny temat . manexxl - Wto Sie 15, 2006 12:11 Ja tez uważam że to oddzielny temat. Toksycznym związkeim jest np. akryloamid Niebezpieczna substancja która występuje w chipsach, podejżewa się ją o rakotwórcze działanie. Tak , to bardzo toksyczny związkek. I nie ma nc wspólnego z rozwodem. Więc uważam że nie ma co łączyć tematów :P ziutek997 - Wto Sie 15, 2006 12:31 Arex30, manexxl, katarzyna35k-ce, gratuluję elokwentnych i zgodnych z tematem wypowiedzi. Jak ktoś tylko zacznie jakiś logiczny temat to i tak zaraz zostaje rozstrzelany oftopikiem :P Może moderatorzy powinni usuwać takie posty ?? shad_ow uważam, że z wielu sytuacji jest dobre wyjście i na pewno są sposoby na pozbycie się tego "wirusa". Może nawet często obie strony tego chcą, ale nie potrafią się na to zdobyć... Nie należy patrzeć tylko na koniec swojego nosa a najważniejsze to rozmawiać. Moim zdaniem właśnie przez rozmowę można uniknąć albo rozwiązać większość konfliktów i problemów. Arex30 - Wto Sie 15, 2006 16:18 ziutek997 napisał/a: przez rozmowę można uniknąć albo rozwiązać większość konfliktów i problemów. Tylko jak rozmawiac jak z każdym słowem toczy się jad...? katarzyna35k-ce - Wto Sie 15, 2006 21:02 ziutek997 moze dokładniej zapoznasz sie z tym co ja napisałam zanim bedziesz sie wypowiadał? bo ja akurat mowiłam na temat. kisia - Sro Sie 16, 2006 01:36 Arex30, toksyczny związek to zupełnie co innego co rozwód, jak jest rozwód, nie ma związku Dla mnie najbardziej toksycznym związkiem jest życie z alkoholikiem, damskim bokserem czy kryminalistą. Nie rozumiem kobiet które latami godza się na życie pod wspólnym dachem z takimi osobnikami :przestraszony: :zalamany: manexxl - Sro Sie 16, 2006 11:43 kisia napisał/a: Arex30, toksyczny związek to zupełnie co innego co rozwód, jak jest rozwód, nie ma związku Dla mnie najbardziej toksycznym związkiem jest życie z alkoholikiem, damskim bokserem czy kryminalistą. Nie rozumiem kobiet które latami godza się na życie pod wspólnym dachem z takimi osobnikami :przestraszony: :zalamany: Jak mówił Pawlak "Ot mądrego i przyjemnie posłuchać" :) shad_ow - Sro Sie 16, 2006 16:08 Mnie chodzi o to abyście wypowiedzieli sie, kiedy waszym zdaniem tak napawde zaczyna sie psuć miedzy dwojgiem ludzi i jak mozna temu zaprzestać. Nie chodzi tutaj o to zebyście sie kłócili czy ten topic nalezy do rozwodów czy nie .... Ten temat ma służyc innym w tego typu problemach. Toksyczne związki to współuzależnienie, czyli skłonności do związków, w których miłość jest mylona z żądzą posiadania, a przywiązanie zamienia się w zależność. O tym tutaj mówimy ... I chciałabym abyscie sie zastanowili nad tym i wypowiedzieli ze swoich doswiadczen jezeli kto woli oczywiscie .... Bot - Sro Sie 16, 2006 19:16 Toksyczny związek to też taki gdzie obie osoby się od siebie uzależniają ale chyba nic z tego nie wyjdzie... raz się przyciągają raz odpychają... Piotrulek - Sro Sie 16, 2006 19:19 khaman napisał/a: Toksyczny związek to też taki gdzie obie osoby się od siebie uzależniają ale chyba nic z tego nie wyjdzie... raz się przyciągają raz odpychają... a dlamnie toksyczny związek to taki w którym smak tych samych ziemniakow dla dwoch osób jest rożny...tak to odbieram... shad_ow - Pią Sie 18, 2006 14:08 Autorem tego prawdziwego opowiadania jest dziewczyna, która przeszła swój toksyczny związek .... ANONIM Staram sie skonczyc toksyczny zwiazek. Nie jestem zastraszoną dziewczynką,ktora nie radzi sobie w zyciu i dlatego ponad 3 lata tkwila w takim zwiazku. Na poczatku naszej znajomosci bylo idealnie-on na kazde moje zawolanie zjawial sie u mnie,staral sie byc pomocny we wszystkim(czasem az za bardzo),nie widzial swiata poza mna.Ja tez dawalam mu to,co mialam najlepszego-zaufanie,wiernosc,no i oczywiscie dozgonna milosc.Po jakichs 3 miesiacach banka mydlana prysla-stal sie chorobliwie zadzrosny(chociaz nigdy nie dalam mu najmniejszego powodu),zaczal nie miec czasu dla mnie.Wywalczylam-doslownie wywalczylam,zebysmy w weekendy razem sie spotykali,bo on mial tysiac wymowek,ze pracuje,a to byla nieprawda.Zaczely sie klamstwa,klotnie,moj placz i bol,ze nie mozemy sie dogadac,ze jestem z kims,kto probuje sie dowartosciowac ponizajac mnie.Odkrylam drobne flirty,mimo,ze zarzekal sie,ze tylko mnie kocha,a flirt jest wpisany w meską nature;)Wierzylam i przebaczalam.Trwalo to ponad 2,5 roku-bylo coraz gorzej,czestsze klotnie,wyzwiska z jego strony i moj płacz. W pewnym momencie pojawil sie moj byly-po 6 latach odeszlam od niego wlasnie do TEGO JEDYNEGO.Zaczelismy razem rozmawiac,poczulam,ze odzywam przy tym mezczyznie na nowo,odzyskuje świeżość i radość życia. Bardzo sie zblizylismy do siebie w sensie emocjonalnym-on mnie rozumial,jemu ufalam i on mial we mnie przyjaciolke,ktora stracil i ktora zrobila mu znowu nadzieje na zwiazek na cale zycie-to byla JAKBY milosc. Ale moj toksyczny partner nie dawal o sobie zapomniec-dzwonil,blagal,deklarowal milosc,krzyczal,wypominal,ponizal.Mielismy caly czas kontakt telefoniczny-czulismy sie zwiazani ze soba. Ktoregos dnia dowiedzialam sie,ze Pan toksyczny ma inna-a tak sie zarzekal,ze nikt oprocz mnie.Zabolalo,mimo,ze nie bylismy razem,to jednak poczulam zazdrosc.On zapewnial,ze to tylko"plaster na rane"ze nic powaznego.Uwierzylam,ze ona pozwolila mu z tego wszystkiego sie otrzasnac,a ja uswiadomilam sobie,ze nadal kocham go takim,jaki jest.Zaczely sie rozmowy nocne,ktore trwaly po 3-4 godziny.Znowu byly łzy szczescia,zapewnienia o milosci i łzy żalu,gdy wyzywał za wszystko. Oddaliłam sie od mojego przyjaciela-prawdziwego mezczyzny,zaczelam sprawiac mu bol swoim zachowaniem,zaczelam go okłamywac,bo chcialam byc jednak z Toksycznym-jemu po raz kolejny zaufalam,uwierzylam,ze przez te 3 miesiace rozłąki zmienil sie na lepsze. Nic bardziej mylnego-mnie zapewnial o milosci,a zdradzal z inna,rozmawial nocami teraz z nia,spotykal sie,a mi deklarowal "najczystszą prawde"i wiernosc. Nie wytrzymalam tego wszystkiego,poszlam do psychologa,a wlasciwie zaprowadzil mnie moj pierwszy chlopak,bo on widzial,ze juz nie daje sobie z tym wszystkim rady.Nie bylo łatwo otworzyc sie przed obcą osoba-a moze własnie łatwiej,bo obca???? Od razu padla diagnoza-moja diagnoza:kocham i nie daje rady odejsc,nawet nie umiem nie odebrac dzwoniacego od niego telefonu.Psycholog uswiadomil mi,ze klamstwa trwaja dlugo,tacy ludzie sie nie zmieniaja(rzeczywiscie),to typy zdobywców,ktorzy nigdy nie zaznaja prawdziwego,szczesliwego zwiazku,bo nie umieja prawdziwie kochac.Fascynuje ich I faza podboju kobiety,pozniej traktuja jak zabawke.Moje odejscie zabolalo Toksycznego,ale nie dlatego,ze nie spotyka sie ze mna(i tak malo sie widywalismy).Poprostu stracil swoją zabawke i probuje(ował)ją odzyskać.Uswiadomilam sobie,ze pomyliłam względem pierwszego chłopaka milosc z przyjaźnią.Wiem,ze on kocha mnie bardzo mocno,jest idealem,wrecz swietym i przez to dla mnie nudnym.Musialabym zawalczyc o nigo,zeby od nowa zaczac go doceniac-dlatego nie moge byc z nim,bo ja bede osoba dominujacą w nowym-starym związku. Napewno wiem 1-nie moge byc z Toksycznym i probuje sie od niego uwolnic-probuje,chociaz chyba bez wiekszych rezultatow,bo rozsądek mowi-UCIEKAJ,a serce:KOCHAM CIE. Będę walczyła o swoje szczęście-ale nie przy boku toksycznego,bo wszystko co toksyczne jest zle i niedobre. katarzyna35k-ce - Pią Sie 18, 2006 16:09 shad_ow ech .............. samo zycie :( Dorotka - Sob Sie 19, 2006 13:08 shad_ow napisał/a: czasem az za bardzo no wlasnie, czasem to niby "więcej" znaczy dużo, dużo gorzej. Można zameczyc kogos i nawet o tym nie wiedziec. Ja tez nie jestem zastraszoną małą dziewczynką a po 10 latach jednego związku wpakowałam się w kolejny, chyba jeszcze gorszy. "Toksyczny" nie musi znaczyc lania, przemocy i takich tam... wystarczy, ze wykańcza. katarzyna35k-ce - Sob Sie 19, 2006 13:46 Dorotka napisał/a: "Toksyczny" nie musi znaczyc lania, przemocy i takich tam... wystarczy, ze wykańcza. skądś to znam :( Arex30 - Sob Sie 19, 2006 17:37 musze się nad tym trochę głębiej zastanowić jak zbiorę wszystko to napisze c o o tym sądzę kobi - Nie Sie 20, 2006 00:25 Taki "toksyczny" ma wpływ na przyszłe życie. Jeśli ktoś się nad nami znęca fizycznie/psychicznie, rani, wyzywa, to gdy potem otrzymujemy od kogoś najszczersze uczucia, to... nie odbieramy ich jako coś normalnego, bezinteresownego, ale zupełnie innego :/ Niestety... :/ Już to kiedyś doświadczyłem i wiem jak to wygląda... Można wiele sobie popsuć... Brak zaufania w bezinteresowną pomoc innych... to wiele niszczy... asik - Nie Sie 20, 2006 00:55 Toksyczny związek to taki w którym człowiek zatraca sam siebie, jest uzależniony od drugiej osoby i nie potrafi się z tego wyrwać.. Piotrulek - Nie Sie 20, 2006 05:28 asik napisał/a: Toksyczny związek to taki w którym człowiek zatraca sam siebie, jest uzależniony od drugiej osoby i nie potrafi się z tego wyrwać.. bardzo mądrze powiedziane,masz rację,tak to jest definicja wlaśnie... Appo - Sob Sie 26, 2006 11:35 Toksyczne związki się zdarzają ... ale wdł. mnie silnie uzależniają partnerów od siebie 'radością' , ale psują od wewnątrz ... każdy chyba przeżył coś takiego. Ja osobiście nie żałuję tego związku, chociaz od dawna mi mówiono jak jest on postrzegany z zewnątrz. Jagoda - Czw Paź 12, 2006 11:20 Bardzo ciekawy temat, przemyślę... :) zyio - Pią Paź 13, 2006 23:47 Gdzies kiedys czytałem, że miłość to nic inego jak wydzielany hormon. Podobno 12 razy silniejszy od amfetaminy, nie orientuję sięw tych narkotycznych specjałach, ale skoro ludzie nie potrafia odstawić narkotyku to jak odstawić człowieka od któego jest się uzaleznionym i to 12krotnie mocniej. Podobno stężenie tego hormonu spada po 2-3 latach związku i przechodzi w inny słąbszy, aczkolwiek wydzielany juz do końca życia. Dlatego statystycznie najwięcej rozwodów notuje się po 2-3 latach związku, natomiast dobrane pary które przetrwają ten okres mają bardzo duże szanse na miłość do końca zycia. I bądź tu mądry w miłostkach... :hyhy: pozdrawiam shad_ow - Sro Lut 21, 2007 22:19 Appo napisał/a: Toksyczne związki się zdarzają ... ale wdł. mnie silnie uzależniają partnerów od siebie 'radością' , ale psują od wewnątrz ... każdy chyba przeżył coś takiego. Ja osobiście nie żałuję tego związku, chociaz od dawna mi mówiono jak jest on postrzegany z zewnątrz. Ja osobiście też nie żaluje związków.Były leprze i gorsze ale nie żaluje,z każdego cos pożytecznego człowiek wyciaga .... shad_ow - Sro Lut 21, 2007 22:21 asik napisał/a: Toksyczny związek to taki w którym człowiek zatraca sam siebie, jest uzależniony od drugiej osoby i nie potrafi się z tego wyrwać.. Zdecydowanie sie z Toba zgadzam ... :cwaniak: Szamanka - Sro Lut 21, 2007 22:34 Niestety w takim zwiazku nie jest latwo zyc. Taka osoba zastanawia sie czy z kims innym byla by szczesliwsza.Mozna zauwazyc, ze na zewnatrz nie daja po sobie poznac, ze cos jest nie tak, zawsze usmiechniete, radosne i niekiedy nikt sie nie domysla w jakiej zyja trudnej sytuacji. Rozmowy czy jakiekolwiek argumenty nie trafiaja do drugiej osoby, wiec zaczyna sie walczyc aby przekonac partnera do swoich potrzeb....jesli sie uda mozna powiedziec, ze sie wygralo, niestety zdaza sie to zadko i wtedy najlepiej jest sie wycofac. Gdzies sie tam klebia sie mysli o odejsciu, lecz niestety nie jest to takie proste jak by sie wydawalo....bo przeciez tyle samo te osoby cos laczy co rodziela. Niekiedy sa to przezyte wspolne lata, ze trudno sobie wyobrazic zycie osobno.Dlatego zyjac caly czas w stalej dysharmonii i w takim stanie nie jest latwo podjac decyzje. Czasem tez tkwi gdzies cicha nadzieja, ze cos sie zmieni, ze dawane obietnice to nie tylko slowa, ze gdy nadchodza te dobre dni to zastanawiamy sie czy to wlasnie teraz czy to wszystko sie zaczyna dade - Pią Lut 23, 2007 10:28 Szamanka, w 100% sie z toba zgadam ... sam lepiej bym tego nie ujął :zawstydzony: Olaa - Pią Lut 23, 2007 14:52 ja mam już jeden toksyczny związek za soba- chyba bardziej toksycznego w życiu już nie przeżyję!! z jednego sie bardzo cieszę, że już jest totalnie zakończony i ja osobiście tego związku bardzo załuje - bardzo bardzo niszczący i przykry - i prawdopodobnie gdybym miała obecną świadomość i możliwośc cofnięcia się w czasie- nigdy bym znajomości nie rozwinęła i zazdroscze tym, którzy mogą powiedzieć, że takiego związku nie żałują i że wyciągnęli wnioski...ja same negatywne niemalże..pewnie w jakimś stopniu mogą okazać się pożyteczne w przyszłości....napewno nauczyłam się jednego.. nie ufać płci męskiej...może się to zmieni może nie... z pewnością ten najgorszy związek odcisnął olbrzymie negatywne piętno na mojej psychice. :dobani: Związek był toksyczny pod tym względem, iż ja człowieka pokochałam podczas gdy sie okazało, że byłam jedynie zabawką kilkumiesięczną. Cóż...najważniejsze że to już za mną- bo to chyba najbardziej przykre doświadczenie w całym moim życiu. Z pewnością toksyczne związki są trudne bo ciężko z nich wybrnąć, tak jak pisała Asik - uzależniają- mnie uzależnił, podczas gdy druga strona się świetnie bawiła stwarzając odpowiednie pozory- i nie wiem jak szybko bym się ze wsyztskim do końca uporała gdyby nie pewne fakty <szokujące> które ujrzały światło dzienne... teraz jestem już zadowolona bo wiem że nie pozwolę na to, żeby coś takiego się powtorzyło w moim życiu :) shad_ow - Pią Lut 23, 2007 18:35 Olaa napisał/a: zazdroscze tym, którzy mogą powiedzieć, że takiego związku nie żałują i że wyciągnęli wnioski... Olaa masz juz doswiadczenie i wiesz co mozesz a czego nie,co powinnas a na co sobie nie pozwolisz ... Usiadz na spokojnie i przemysl ten czas jak bylo,spojrz na to obiektywnie a zauwazysz napewno cos,czego unikniesz a co przyda Ci sie w przyszlym zwiazku :idea: ... :cwaniak: Czasem wnioski wyciaga sie po latach ... :oczami: shad_ow - Pią Lut 23, 2007 18:43 ziutek997 napisał/a: shad_ow uważam, że z wielu sytuacji jest dobre wyjście i na pewno są sposoby na pozbycie się tego "wirusa". Może nawet często obie strony tego chcą, ale nie potrafią się na to zdobyć... Nie należy patrzeć tylko na koniec swojego nosa a najważniejsze to rozmawiać. Moim zdaniem właśnie przez rozmowę można uniknąć albo rozwiązać większość konfliktów i problemów. Myslimy identycznie ... :ok: Tylko latwo o tym mowic gorzej zrobic ... :mur: Osobiscie zawsze jestem otwarta na rozmowy,staram sie rozmawiac do tej pory az sytuacja jest jasna jak slonce :hyhy: .. Lecz czasem walcze z wiatrakami ... :zalamany: shad_ow - Pią Lut 23, 2007 18:44 Szamanka napisał/a: Niestety w takim zwiazku nie jest latwo zyc. Taka osoba zastanawia sie czy z kims innym byla by szczesliwsza.Mozna zauwazyc, ze na zewnatrz nie daja po sobie poznac, ze cos jest nie tak, zawsze usmiechniete, radosne i niekiedy nikt sie nie domysla w jakiej zyja trudnej sytuacji. Rozmowy czy jakiekolwiek argumenty nie trafiaja do drugiej osoby, wiec zaczyna sie walczyc aby przekonac partnera do swoich potrzeb....jesli sie uda mozna powiedziec, ze sie wygralo, niestety zdaza sie to zadko i wtedy najlepiej jest sie wycofac. Gdzies sie tam klebia sie mysli o odejsciu, lecz niestety nie jest to takie proste jak by sie wydawalo....bo przeciez tyle samo te osoby cos laczy co rodziela. Niekiedy sa to przezyte wspolne lata, ze trudno sobie wyobrazic zycie osobno.Dlatego zyjac caly czas w stalej dysharmonii i w takim stanie nie jest latwo podjac decyzje. Czasem tez tkwi gdzies cicha nadzieja, ze cos sie zmieni, ze dawane obietnice to nie tylko slowa, ze gdy nadchodza te dobre dni to zastanawiamy sie czy to wlasnie teraz czy to wszystko sie zaczyna Swietnie Cie rozumiem ... katarzyna35k-ce - Wto Lut 27, 2007 19:34 shad_ow napisał/a: Lecz czasem walcze z wiatrakami ... moze dlatego bo nie chcesz zrozumiec "wiatraków"? :/ Szamanka - Sro Lut 28, 2007 10:34 Zachodzi wiec pytanie...dlaczego sie zgadzamy na taki zwiazek, wiedzac doskonale, ze to " walka z wiatrakami, ktorych nie chce sie zrozumiec? Okazuje sie, ze witamina "M", ktorej nie mozna kupic w aptece jest tak wazna w naszym zyciu. A przeciez tak niewiele trzeba, zeby ja dac drugiej osobie. Ale przy tym potrzebna jest tez wzajemna chec zrozumienia i wybaczenia, a nie wracania bez przerwy do tzw. "swoich racji". katarzyna35k-ce - Sro Lut 28, 2007 10:48 Szamanka napisał/a: chec zrozumienia i wybaczenia, a nie wracania bez przerwy do tzw. "swoich racji". swiete słowa. czesto własnie przez " dopiecie swego" tracimy u tej 2 osoby wiele. Pozatym czesto zadawane pytanie po co tkwic w takim zwiazku? A jak nie tkwic skoro tak bardzo sie kocha ta 2 osobe...? Szamanka - Sro Lut 28, 2007 10:55 Czasami jednak to juz nie uczucie tak mocno trzymie kogos przy drugiej osobie......ono niekiedy zdazylo sie juz wypalic i nie zostalo nic z tego co jeszcze pare lat temu sie czulo. Tak jak wspomnialam to wspolne lata, to dorobek zycia, sprawy materialne sa przyczyna, ze czlowiek nie potrafi sie jakos z takiego zwiazku uwolnic i tkwi w nim, budzac sie rano z nadzieja i zasypiajac obiecujac sobie, ze jutro cos sie z tym zrobi....tylko, ze z dnia na dzien jest trudniej o decyzje....a moze poprostu trzeba do tego by taki zwiazek zakonczyc dojrzec? Dorotka - Sro Lut 28, 2007 11:03 Szamanka napisał/a: sprawy materialne sa przyczyna, ze czlowiek nie potrafi sie jakos z takiego zwiazku uwolnic i tkwi w nim, budzac sie rano z nadzieja i zasypiajac obiecujac sobie, ze jutro cos sie z tym zrobi....tylko, ze z dnia na dzien jest trudniej o decyzje....a moze poprostu trzeba do tego by taki zwiazek zakonczyc dojrzec? a jak już dojrzeje, machnie ręką na sprawy materalne i całą resztę, "uwolni się", zakończy taki związek to może się okazać, że po roku wraca bo... katarzyna35k-ce napisał/a: tak bardzo sie kocha ta 2 osobe... może to już nie jest ten sam związek chociaż z tą samą osobą, może taki kopniak, pozbycie się wszystkiego i roczna przerwa pozwalają pozbyć się toksyn - ale równie dobrze może po pierwszym etapie euforii znowu będzie jakoś... nie tak? Ryzyk fizyk - w uczuciachnie ma żadnych gwarancji niestety. Bot - Sro Lut 28, 2007 12:34 Szamanka napisał/a: dlaczego sie zgadzamy na taki zwiazek, wiedzac doskonale, ze to " walka z wiatrakami Sam się nad tym zastanawiam... podobno to jakiś narkotyk 12 razy silniejszy od heroiny.... Tak to sobie tłumacze :] bez tego życie byłoby łatwiejsze.... Anula - Czw Mar 01, 2007 11:49 khaman napisał/a: bez tego życie byłoby łatwiejsze.... no własnie :/ ansc - Pią Mar 02, 2007 12:26 Ja jeszcze ciągle tkwie w takim związku i niestety jestem uzależniona od tych toksyn, byłam nimi karmiona od dziecka bo moi rodzice również byli toksyczni, zostało mi wpojone, iż nie jestem nic warta, a ludziska potrafią to wspaniale wyczuć i wykorzystać, dlatego między innymi strasznie boję się ludzi ( okropnie to brzmi). Często w totalnym rozbiciu, przebiega mi przez głowę tysiące pomysłów począwszy od samobójstwa poprzez ucieczkę, rozpoczęcia życia poraz kolejny od nowa, brak siły, po zemstę i postępowanie tak jak to sobie wyobraża mój partner czyli robić to o co mnie ciągle oskarża. W tym wszystkim są jeszcze dzieci, które przynoszą radość ale często bezradność i świadomość że ciągle naraża się je na wahania emocjonalne zaś z drugiej strony gdybym z nimi odeszła one znów miały by do mnie żal że są odzielone od ojca, ciągle w tym tkwie i nie potrafię się uwolnić, błędne koło. Chciałabym być na to wszystko obojętna ale nie potrafię. Anula - Pią Mar 02, 2007 13:11 ansc napisał/a: Chciałabym być na to wszystko obojętna ale nie potrafię. niestety jestesmy tak skonstruowani ze nie jestesmy w stanie być obojętni na takie sprawy, ból i rozdarcie w środku nie pomagaja w podjęciu słusznej decyzji. Toksyczni stajemy sie sami dla siebie. Tylko nieliczne jednostki wydawać by sie mogło ze ociekaja obojętnością , ale czy napewno? Mi z tych wszytskich toksyn udało sie wyjsc obronna reką ale niektóre sprawy ciągną sie za mna i ciagnąć będą az do konca :/ Bot - Pią Mar 02, 2007 14:51 ansc, tu się kłania pomoc psychologa... Wiem u nas to nienormalne ale w cywilizowanym świecie (no może przesadziłem - w USA) wielu ludzi korzysta z pomocy specjalisty. ansc - Pią Mar 02, 2007 18:06 khaman napisał/a: ansc, tu się kłania pomoc psychologa... Wiem u nas to nienormalne ale w cywilizowanym świecie (no może przesadziłem - w USA) wielu ludzi korzysta z pomocy specjalisty. Dzięki za radę, jak na razie to tylko sie umawiam z psychologami i przekładam spotkania :] Arex30 - Pią Mar 02, 2007 18:15 ansc, trzeba zaryzykowac Napewno bydzie lepiej Trzeba tylko chcieć!!! ansc - Pią Mar 02, 2007 18:23 Arex30 napisał/a: ansc, trzeba zaryzykowac Napewno bydzie lepiej Trzeba tylko chcieć!!! Niczym nie ryzykuje i wiem że muszę sobie pomóc bo nikt tego za mnie nie zrobi, ja bardzo chce. Tylko chcieć a móc to dwie różne sprawy. Siedzę własnie z chorymi dzieciakami od przeszło tygodnia sama mając 39 stopni gorączki, tylko teściowa się zainteresowała jak sobie radzę, bo chłop tylko przychodzi i chce jeść i znów wychodzi i ma wszystko w D.... Sorki ale chyba już bredzę przez tą gorączkę ;) shad_ow - Nie Mar 04, 2007 20:53 katarzyna35k-ce napisał/a: shad_ow napisał/a: Lecz czasem walcze z wiatrakami ... moze dlatego bo nie chcesz zrozumiec "wiatraków"? :/ Rozumiem o co chodzi ... Wiec odpowiem tak ... A moze wiatrak dostal takiego pędu ze nie potrafi lub nie ma odwagi sie teraz zatrzymac ... hm :cool: Bo czasem lepiej sie rozpedzic i mknac niz zatrzymac sie i zrozumiec ... :cwaniak: Bot - Nie Mar 04, 2007 21:24 ansc napisał/a: przekładam spotkania No i co... trzeba ci nakopać chyba ;) Wiem, najgorzej się do czegoś zmobilizować :P Lama71 - Pią Mar 09, 2007 13:21 Wszytkim zainteresowanym polecam. Cyba najlepsza jaką przeczytałem w tym temacie. I nie sugerujcie się tytułem, choć jest on trafny. Napiszę w temacie parę słów, jak będzie chwilka. Susan Forward "Toksyczni rodzice" Cytat: Olaa pisze : teraz jestem już zadowolona bo wiem że nie pozwolę na to, żeby coś takiego się powtorzyło w moim życiu kiedyś pewna przyjaciółka tłumaczyła mi, jak działa pewien mechanizm, który na pozór jest obronny, w rzeczywistości prowadzi w bagno. Krótko mówiąc, - masz nadzieję, ale czy się ustrzerzesz, nie zależy wcale od tego, jak bardzo będziesz siebie zapewniać. Lama71 - Pią Mar 09, 2007 18:43 Cytat: Ja jeszcze ciągle tkwie w takim związku i niestety jestem uzależniona od tych toksyn, byłam nimi karmiona od dziecka bo moi rodzice również byli toksyczni, zostało mi wpojone, iż nie jestem nic warta, a ludziska potrafią to wspaniale wyczuć i wykorzystać, dlatego między innymi strasznie boję się ludzi ( okropnie to brzmi). Często w totalnym rozbiciu, przebiega mi przez głowę tysiące pomysłów począwszy od samobójstwa poprzez ucieczkę, rozpoczęcia życia poraz kolejny od nowa, brak siły, po zemstę i postępowanie tak jak to sobie wyobraża mój partner czyli robić to o co mnie ciągle oskarża. W tym wszystkim są jeszcze dzieci, które przynoszą radość ale często bezradność i świadomość że ciągle naraża się je na wahania emocjonalne zaś z drugiej strony gdybym z nimi odeszła one znów miały by do mnie żal że są odzielone od ojca, ciągle w tym tkwie i nie potrafię się uwolnić, błędne koło. Chciałabym być na to wszystko obojętna ale nie potrafię. ] Cóż, znam podobny problem do tego, o którym piszesz. Dla mnie to nie jest pojęte, nie rozumiem Twojego toku myślenia. Właśnie taki związek najbardziej udeża w dzieci. One nie mogą (puki co) odejść, muszą w tym tkwić. Skąd wiesz, że miały by żal do Ciebie? Rozmawiałaś z nimi o tym, a może są za małe, żeby o tym rozmawiać? WIesz, nie znam Ciebie, ale dam Ci przykłąd mojej znajomej. Żyje z takim dupkiem, który ją leje. Ot tak, dla sportu. Choć nie do końca dla sportu. On ją upokarza, pokazuje że nic nie jest warta (dokłądnie to co piszesz). I mają córkę, teraz już nastoletnią. Ten (...) ciągle jej wmawia, że jest głupia, brzytka, nie nadaje się do niczego itd. Ona rozmawiała z córką o odejściu. Nawet chciała. Powiesz.. no tak, gdzie mam odejść. Z żoną proponowaliśmy jej pomoc, prawną, moralną, jaką tylko by chciała. Teraz ma możliwość wyjazdu do pracy, załatwiona praca, mieszkanie. Problem to język, ale ma mieć podstawy. I to też jej załatwię. I wiesz co? A no nic. Załatwiłem jej wizytę w Ośrodku Interwencji Kryzysowej, pogadałem z tymi paniami (nie wi gliwicach), dałem jej namiary na nie, telefon, nazwisko, kiedy i jak się skontaktować. I co? I nic. Wyjaśnij mi, w czym rzecz, bo dla mnie jest to czarna magia. Ten jej małżonek jest nikim, żadny kasiasty facecik. Jest zerem, i żeby to ukryć, musi innych sprowadzać do swego poziomu, a że jest prawie na dnie, zatem sprowadza innych niżej. To nie uzależnienie, to.. no właśńie.. I ta dziewczynka w tym wszystkim. ansc - Pią Mar 09, 2007 19:01 Lama71 napisał/a: . Dla mnie to nie jest pojęte, nie rozumiem Twojego toku myślenia. Ja też nie ;) Lama71 napisał/a: Właśnie taki związek najbardziej udeża w dzieci. One nie mogą (puki co) odejść, muszą w tym tkwić. Skąd wiesz, że miały by żal do Ciebie? Rozmawiałaś z nimi o tym, a może są za małe Wiem o tym dobrze bo już na starszym synu(6 lat) się to odbiło, ja nie jestem bez winy gdyż często postępowałam tak jak mąż z dzieckiem poprostu jestem już zbyt nerwowa, jak mąż zaczyna to ja się tym wszystkim napedzam i niestety cierpią najsłabsi, dzieci są zbyt małe żeby do końca zrozumiały to co się dzieje, z synem próbowałam o tym rozmawiać ale on tego nie może zrozumieć jest zbyt mały i chce mieć oboje rodziców których bardzo kocha. Dzieci są w tym wieku kiedy chcą mieć wszystko poukładane, wszystko na swoim miejscu itd. mimo że staram się aby wszystko było OK, żeby czuły się bezpiecznie ale to nie jest takie proste, nie radzę sobie sama ze sobą a cóż dopiero z dziećmi. Tak jak wspomniał khaman najpierw musze zacząć od siebie, jak będę silna i pewna siebie, wtedy będę mogła układać swoje życie, inaczej będę niestety w tym dalej tkwić. I tak jak wspomniałam na początku nikt mnie nie będzie rozumiał a ja siebie tym bardziej a inni to będą wykorzystywać. Lama71 - Sob Mar 10, 2007 18:10 ansc - masz synka w wieku mojego synka ;) Powiem Ci tak: rozmawiając w tym Ośrodku Interwencji, kobieta zapytała mnie od razu - czy ona napewno tego chce. I wtedy przyznam, że mnie trochę zatkało. Teraz już lepiej to pytanie rozumiem, choć zaznaczę, że toksyczność o której tu jest mowa, znam z przykładów innych. Choć o innego rodzaju toksycznościach, książkę bym pewnie napisał. Pewnie już tysiące podobnych rad słyszałaś, ale... ale usłyszysz jeszcze raz. Napisałaś : Cytat: jak na razie to tylko sie umawiam z psychologami i przekładam spotkania :] nie umawiaj się z psychologami, bo jak trafisz na kiepskiego (co wcale nie jest takie nieprawdopodobne), to wpadniesz w jeszcze większy kanał. A co zrobić? Pomyśl o następującym rozwiązaniu - idź pogadać, w takim właśnie ośrodku interwencji. Anonimowo. Nawet nie musisz iść w Gliwicach. Przyjmą Cię, w tym sensie że pogadają z Tobą. Skontaktują Cię z innymi kobietami, w podobnej sytuacji, które starają się wyjść, któe wyszły. Będziesz miała wsparcie ludzi którzy doskonale Cię rozumieją, a nie jakichś jak ich nazywam (i siebie do nich zaliczam) "wsiowych psychologów". To nic nie kosztuje, niczym nie ryzykujesz. Zawsze możesz powiedzieć see you in next... Taki cytat z Chińskiej, Japońskiej czy jakiejś tam filozofii: "żeby gdzieś dojść, trzeba wyruszyć w drogę" :zabawa: A ta droga czasem jest prostrza, niż sądzisz. Ale czasem wręcz przeciwnie. :help: ?? ansc - Sob Mar 10, 2007 18:46 Ja to wszystko wiem, naprawde dziekuję za radę ale ja jestem bardzo skomplikowaną maszynerią różnych odczuć a na dodatek bojącą się wszystkiego i strasznie leniwą ;) Dlatego sie tak kamufluję. Więc tak jak piszesz, komu w drogę temu .... ;) Lama71 - Pon Mar 12, 2007 15:05 ansc napisał/a: Ja to wszystko wiem, naprawde dziekuję za radę ale ja jestem bardzo skomplikowaną maszynerią różnych odczuć a na dodatek bojącą się wszystkiego i strasznie leniwą ;) Dlatego sie tak kamufluję. Więc tak jak piszesz, komu w drogę temu nie masz za co dziękować. To forum, a ja się jedynie wypowiadam. Nawet mi nie przyszło do głowy, aby się dowiadywać kim jesteś. ALe wiem jedno, w takich sytuacjach najważniejsze jest wspracie. Rozumiem, że się boisz, ale rozumiem też, że nie doszłaś jeszcze do granicy wytrzymałości. A taka istnieje. Za nią jest albo deprecha i zamobójstwo, albo deprecha i alkohol, albo czysta deprecha, albo... rozwiązanie. W każdym razie, nie jesteś jedyna, i nie jedna z takiego szamba wyszła. Tak czy inaczej skrzywiona. Ale zastanów się jednak nad dzieckiem. Psychikę ma już ukształtowaną, a co dalej...?? Tak czy siak, keep the faith :kwiatek: Szamanka - Pią Maj 04, 2007 18:30 Ciagle mowimy o zwiazkach miedzy kobieta a mezczyzna a co jesli istnieje toksyczna milosc rodzicielska? czy mozna to nazwac, ze jest nadopiekunczy? Jest przeciez roznica pomiedzy tym, ze od czasu do czasu kazdy rodzic troche "przesadza" w trosce o dziecko, a takim rodzicem, ktory KOTROLUJE swoje dziecko - stale i we wszystkim. ansc - Nie Maj 06, 2007 15:56 Szamanka napisał/a: a co jesli istnieje toksyczna milosc rodzicielska? Właśnie ciągle nie mogę się uporać z "toksycznością" moich rodziców, raczej nie można nazwać tego " toksyczną miłością, wręcz przeciwnie. Coraz częściej dochodzę do wniosku że oni są przyczyną tego że jestem psychicznym wrakiem. Ale jutro w końcu ide na wizytę do specjalisty trzymajcie kciuki, jestem okropnie rozbita i chyba tam się rozlecę już zupełnie, ale co tam. Lama71 - Czw Lip 10, 2008 21:47 tak mi się przypomniał dzisiaj wieczorem ten topic. ansc - pomogło Ci? ansc - Pią Lip 11, 2008 14:29 Niestety nie doszłam do specjalisty, ale zaczęłam za to chodzić z synem bo sie moczy w nocy. No i przyczyna jest oczywista tylko jak tu teraz namówić drugą połowę żeby poszła również i zobaczyła dlaczego wychowujemy następne pokolenie które nie radzi sobie w życiu. Co sie tyczy wraka psychicznego którym byłam jeszcze pół roku temu to bardzo pomogła mi zmiana otoczenia, tzn. przeprowadzka, swój ogródek, chodź widzę że to tylko ucieczka od problemu z którym sobie nadal nie radzę. nowakm - Wto Wrz 30, 2008 14:08 ansc - znajdź wreszcie czas dla siebie, dzieci są najważniejsze i zawsze na pierwszym miejscu, ale jeżeli nie zaczniesz "naprawiać" i uleczać najpierw siebie - dzieci z tego też nie wyciągniesz :/ specjaliści pomogą im owszem, ale jak długo można wytrzymać w takim związku?? jak długo można pozwalać się poniżać i upokarzać?? Taka burza emocji musi się odbić na dzieciach, w przyszłości usłyszysz od nich, że przeżyły traumę w dzieciństwie, z powodu rodziców i ich toksycznego związku, w którym z resztą tkwiły razem z nimi. Nie wiem, oczywiście jak daleko sprawy posunęły się w Twoim przypadku, ale jedno jest pewne - dopóki dzieci są małe, trzeba zapewnić im maksimum szczęśliwego i beztroskiego dzieciństwa. W toksycznych związkach nie ma miejsca na takie. Dlatego posłuchaj rad, jakich Ci ludzie udzielają i może skorzystaj w końcu z nich, ale przede wszystkim rozlicz się z własnym sumieniem, i wtedy zdecydujesz, co jest dla Ciebie i dzieci najlepsze. Życzę Ci powodzenia. ansc - Sro Paź 01, 2008 19:31 dziękuję za rady, są mądre ale trudne do zrealizowania, własciwie mam wszystko - czego ona jeszcze chce, już słyszę w głowie. Narazie jakos leci, czytam mądre książki itp ;) shad_ow - Pon Gru 21, 2009 12:24 Czasami wydaje nam się, że mieszka w nas dwóch różnych ludzi. Jeden, który wszystko doskonale czyni i tego człowieka prezentujemy światu. Jest też i ten drugi, którego się wstydzimy, i tego ukrywamy. W każdym człowieku istnieje coś takiego jak wewnętrzny dysonans i niespójność. Każdy chciałby być dobry, a jedynie dokonuje czynów, których sam często nie rozumie. [ ... ] Phil Bosmans zbyszek02 - Pią Gru 25, 2009 12:26 Osoby które ze sobą chodzą,spotykają się od czasu do czasu,randkują.Uważają się za zakochanych nie widząc świata poza sobą .Powinni zamieszkać w jakimś pokoiku najlepiej 15m2 ze wspólną łazienkom i wpólną kuchnią.A najlepiej z kochaną rodzinką,która wie lepiej wszystko.I jak wytrzymają rok ze sobą bez kłótni o cokolwiek,wtedy prosze bardzo niech się żenią, najlepiej też żeby mieli już dobre rozeznanie o sobie .Wtedy będą widzieli co to znaczy prawdziwe życie.Jeszcze dotego jak się nałożą zawodowe i zdrowotne problemy i to wszystko przetrwają.Sukces murowany.100% że nie będzie to związek toksyczny.) Lama71 - Pią Gru 25, 2009 16:02 Oj zbyszek52 ... naprawdę tak myślisz? Czy naprawdę uważasz, że jeśli: zbyszek02 napisał/a: .Powinni zamieszkać w jakimś pokoiku najlepiej 15m2 ze wspólną łazienkom i wpólną kuchnią.A najlepiej z kochaną rodzinką,która wie lepiej wszystko.I jak wytrzymają rok ze sobą bez kłótni o cokolwiek,wtedy prosze bardzo niech się żenią, to to gwarantuje nietoksyczność związku? Żeby coś wiedzieć o sobie, trzeba mimo wszystko wiedzieć, jak się zachowujemy w tzw. trudnych sytuacjach, i nie mam tu na myśli mamusi która wie lepiej jak pościelić łóżko, albo co kochana córeczka powinna mieć za status, ale trudnych w sensie właśnie kłótni. Umiejętności porozumienia, rozwiązywania problemów, a nie bawienie się bezduszną istotę, której nic nie rusza. Zauważ, że wiele toksycznych związków zaczyna się od ... choćby karczemnej awantury, albo z pozoru niewinnego strzału w twarz, lub gdzieś indziej. Generalnie przekroczenia bariery. I tego, co zrobi druga strona. Przemocowcy często oplatają ofiarę, zanim pokarzą prawdziwe oblicze. Są mili, sympatyczni, ale krok po kroku zamykają ofiarę w czymś w rodzaju niewidzialnej klatki. To, że ktoś sie nie wkurzy, mieszkając w takim ścisku, biorąc pod uwagę tę jak to nazwałeś "rodzinkę kochaną" powinno być raczej sygnałem alarmowym. No. chyba że to jakiś ideał. katarzyna35k-ce - Nie Lut 07, 2010 12:58 Przemocowcy często oplatają ofiarę, zanim pokarzą prawdziwe oblicze. Są mili, sympatyczni, ale krok po kroku zamykają ofiarę w czymś w rodzaju niewidzialnej klatki. Też tak może być , najczęściej jednak polega to na psychicznym uzależnianiu od swojej osoby, czesto tacy ludzie mowia ći ze jestes nikim , ze do niczego sie nie nadajesz tylko po to by za chwile Cie przytulic i powiedziec ze " ja Ci pomoge , tylko ja Cie rozumiem, tylko ze mna bedzie Ci najlepiej" Czesto tez manipuluja .Co do rękoczynów - tez są i takie osobniki. Wszystko jednak sprowadza sie do gry psychologicznej. Wyrwać sie ofiarom z takiego związku jest strasznie trudno . zbyszek02 - Sro Lut 10, 2010 10:29 :P :P Życie to nie pomidory,które zjesz i wydalisz,życia nie wydalisz.Znaleść dobrą partnerkę,patnera,to trzeba zjeść kilo soli,a i tak się nie znajdzie.Prędzej wygra się w totka niż znajdzie się doskonałego partnera do życia,który będzie wzorem cnót.Każdy ma swoje drugie ja,jeden mniej drugi więcej.Ale najlepszym sprawdzianem jest trudne życie,gdzie człowiek potrzebuje drugiego człowieka w doli i nie doli.Jak to mówią przyjaciół poznaje się w biedzie. Lama71 - Czw Lut 11, 2010 00:39 Monique napisał/a: potrafia sprowadzic czlowieka do bagna.. po to zeby zbudowac swoje szczescie i tu się grubo mylisz. Oni nie wiedzą czym jest szczęście. CHoć pozornie wydaje się, że właśnie to. Ale cała ta gra bardzo często wynika z ukrytych lęków. katarzyna35k-ce - Pią Lut 12, 2010 20:34 Lama71 napisał/a: Monique napisał/a: potrafia sprowadzic czlowieka do bagna.. po to zeby zbudowac swoje szczescie i tu się grubo mylisz. Oni nie wiedzą czym jest szczęście. CHoć pozornie wydaje się, że właśnie to. Ale cała ta gra bardzo często wynika z ukrytych lęków. Bardzo dobre spostrzeżenie, tacy ludzie nie są nigdy szczęśliwi! ziutek997 - Sob Lut 13, 2010 09:54 Mnie najbardziej drażni jak słyszę jak kobiety spotkają się i narzekają na swoich "chłopów": bo on taki, śmaki czy owiaki! Naprawdę ideały nie istnieją, i nie znaczy to wcale że życie jest do dupy. Bycie razem nie polega tyko na czerpaniu ze związku, ale także wzajemnym zrozumieniu swoich potrzeb i daniu również czegoś od siebie. W życiu nie można wciąż tylko oczekiwać i mieć postawy roszczeniowej, nie na tym polega miłość. Podobnie wygląda oczywiście sprawa u mężczyzn bo nie można generalizować... chociaż z własnych doświadczeń uważam że kobiety wiodą w tym prym. rainman - Sro Lut 17, 2010 01:26 Monique napisał/a: Kasia masz racje.. tak wlasnie dzialaj podstepni manipulatorzy :( tacy sa najgorsi.. potrafia sprowadzic czlowieka do bagna.. po to zeby zbudowac swoje szczescie Skąd takie wnioski? Budowa szczęścia na cudzej krzywdzie nigdy nie wychodzi. Co innego gdy ta osoba została wcześniej zmanipulowana przez kogoś... Wtedy to raczej wygląda na uwolnienie się z "wirtualnego świata" który nie istnieje... Lady Nyks - Czw Lut 18, 2010 13:26 Zaraz zaraz. Przychodzi sobie pan i władca do domu. Nie musi sprzątać. Nie musi prać, myć, nic nie musi, nawet nie musi się dziećmi zajmować. W pewnym sensie jest wolny. Od wszelkich obowiązków. Zamiast kuchni, ma restaurację, nawet widelca sobie nie przynosi, bo żonę ma od tego. A jak mu się postawi zupę przed nosem, to wiecie co mówi w tej sytuacji. Za dużo soli. To oczywiście pewne przejaskrawienie, ale taki tyran robi w domu to co chce, bo sobie to wywalczył. biciem, krzykiem, alkocholem, nie ważne czym. I niech ktoś mi powie, że on nie czuje się szczęśliwy! Przyłazi do domu, je ciepły obiad, idzie na kanapę, ogląda tv i czyta gazetę, potem w nocy gwałci żonę, bo żona mu przecież pozwala nie z chęci a ze strachu. Niektórzy z was uważają, że szczęście, to stan jasny, czysty, niewinny, że szczęście nie może wynikać z czyjegoś nieszczęścia? Bzdura. Może. Jest to szczęście patologiczne, fakt, ale dlaczego ci panowie potem skomlą, przepraszają albo dźgają nożem, kiedy żona powie: dość! Odchodzę! Ze strachu, że ich szczęście zostanie zachwiane. Obiecują poprawę. Żona się godzi. Wszystko zaczyna się od nowa. Lama71 - Czw Lut 18, 2010 14:14 Lady Nyks napisał/a: Ze strachu, że ich szczęście zostanie zachwiane. nie szczęście. Kontrola, zależność. Odchodząc, dostaje kopa - jednak jesteś nieudacznikiem, patrz, daję radę bez Ciebie. Przeczy wszystkiemu, co jej wmawiał przez tygodnie, miesiące, lata. Czasem i dziesięciolecie. To nie jest szczęście, to ciągły strach, o utratę pozycji. O utratę kontroli, zależności. O zobaczenie siebie innym, słabszym, gorszym. Odeszła, nie ja ją wywaliłem, ale sama odeszła. Lady Nyks - Czw Lut 18, 2010 14:28 No, tak, ale dzięki zależności i kontroli, jest szczęśliwy. Ja jestem szczęśliwa dzięki wsparciu rodziny. Musi być czynnik wywołujący szczęście. Dla innych to jest niezaleźność, dla drugich - przemoc. Każdy radzi sobie jak może. Każdy się boi stracić te czynniki. Ja się boję, że mojej rodzinie może się coś stać. Wypadek, nie wiem, cokolwiek. Tytan boi się utraty kontroli. Poza tym nie sądzę, żeby zrozumiał, jak podły jest, niewielu doznaje oświecenia. trunks - Czw Lut 18, 2010 23:03 ale czy to nie swiadczy o naiwności tych kobiet ? Sygnały jakies pewnie sie pojawiały przed slubem. Lady Nyks - Czw Lut 18, 2010 23:26 trunks, napisał: Cytat: ale czy to nie swiadczy o naiwności tych kobiet Sygnały jakies pewnie sie pojawiały przed slubem. Jeżeli facet/babka (kobiety też biją!), są już tacy, bo są, to oczywiście sygnały widać. Często więc rzeczywiście kobiety takie są naiwne, i tłumaczą sobie agresję chłopaka tym, że po ślubie będzie inaczej, albo są w fazie zakochania, zauroczenia, a wówczas człowiek przestaje myśleć rozsądnie. Uważają, że chłopak jest macho. Że silny i tak dalej, a w ogóle jeśli się od niego odejdzie, to "będą się ze mnie śmiali, bo że stara panna, a koleżanki: że jeszcze nie spałam z nikim i uznają, że jestem jakaś niezbyt atrakcyjna". Czasami bywa tak, że utrata pracy, niepowodzenia w pracy, alkocholizm wywołują agresję. Wtedy myślę, kobieta ma w pamięci obraz tego dawniejszego męża, i tym bardziej trudno jej odejść, skoro kiedyś było lepiej, może jakoś jeszcze możliwe jest wrócenie do tego, co było... Lama71 - Pią Lut 19, 2010 00:51 nie koniecznie cokolwiek musi się przed ślubem pojawić. Do tego, co napisała Lady Nyks dodałbym inny rodzaj przemocy. Faceta, który partnerkę oplata najpierw delikatnie, podpowiada rozwiązania z pozoru rozsądne, jednak w dłuższej perspektywie wyrządzające szkodę Przykład - nie pracuj na etacie, wyłącznie umowy zlecenia. Albo lepiej, na czarno. Dostaniesz więcej, a na emeryturę zdążysz zarobić. Jeśli trwa to latami, kobieta budzi sie pewnego dnia, i już nikt nie chce jej zatrudnić. Pół biedy, jak pracowała na zlecenia - coś w CV wpisze. Co w sumie i tak nic nie zmienia. Bo wiek już nie bardzo. Jak doda się do tego stopniową obróbkę psychiczną, uzależniającą i/lub mocno łamiącą poczucie własnej wartości. Wcale nie musi być przemocy fizycznej. CHoć z fizyczną jest nawet łatwiej udowodnić. Bo są widoczne ślady. Z psychiczną jest znacznie trudniej. Lady Nyks - Pią Lut 19, 2010 09:42 Lama71, masz całkowitą rację. Dlatego martwi mnie sposób, w jaki społeczeństwo postrzega dzieci. Wiecie, te co plują na chodniki, te co rozbijają szyby, te co kradną i tak dalej. /a tym czasem one w przeważającej większości padły ofiarą przemocy psychicznej w domu. Są poniżane, zastraszane, szantażowane, wyzywane. Zamiast umieszczać je w jakiś zamkniętych zakładach poprawczych, gdzie się je izoluje od społeczeństwa, należałoby zadbać o ich samoocenę, bo mają ją wielką jak ziarenko groszku. Należałoby dać im trochę ciepła i pozwolić wykorzystać naturalne talenty. Wiem, że to brzmi jak pobożne życzenie, wiem, że te dzieci, nazywane potocznie a nawet wulgarnie bachorami, gówniarzami i łobuzami proste nie jest. Ale o ile te dzieci sprowadza się do czegoś lepkiego i odrażającego, jakoś zapomina się o przyczynie ich zachowania, a przyczyna tkwi w patologicznej, toksycznej rodzinie, gdzie psychikę tego dziecka zniszczyła przemoc psychiczna i fizyczna. espi - Nie Maj 16, 2010 07:15 Lama71, szacun :padam: Czasem też jest tak, że ofiarą w takiej rodzinie jest tylko żona, a przy dziecku wszystko jest cacy i dzięki temu dziecko ma szansę wyrosnąć na fajnego człowieka. alenda - Sro Maj 19, 2010 20:42 trunks napisał/a: ale czy to nie swiadczy o naiwności tych kobiet ? Sygnały jakies pewnie sie pojawiały przed slubem. Zbyt małe, żeby się nimi przejmować.... Jak przed ślubem mówił o mamie to wydawał się rodzinny i troskoliwy, jak po slubie jeździ do niej co 2 dzień zostawiając mie wszystko na głowie to już rodzinny i troskolwiy nie jest... Tak samo czasme przez parę lat spotyaknai się faceci nie biją, nie krzyczą, a potem... proza życia sprawia, ze wychodzi szydło z worka alenda - Pon Maj 24, 2010 21:39 kisia napisał/a: [b] Dla mnie najbardziej toksycznym związkiem jest życie z alkoholikiem, damskim bokserem czy kryminalistą. Nie rozumiem kobiet które latami godza się na życie pod wspólnym dachem z takimi osobnikami :przestraszony: :zalamany: Popieram cię, to jest właśnie toksyczny związek, albo tzw życie w złotej klatce, czy w ogóle w "klatce" jakiejkolwiek M-M - Nie Paź 17, 2010 18:18 Wiecie co w tym jest najgorsze? Człowiek, który wychował się w toksycznej rodzinie często wręcz przyciąga do siebie toksyczne osoby i jego późniejsze związki nie są udane. Nie wiem co takiego musiałoby się wydarzyć, żeby poznać kogoś normanego w odpowiednim czasie. Nie każdemu to jest dane. I nawet jeśli już to wie, że jest w takim toksycznym układzie, że należy czym prędzej uciekać i resztę życia przeżyć lepiej, w szczęściu i spełnieniu... to tkwi jak ten kołek w płocie, dopóki nie zdarzy się cud i ktoś nie podejmie decyzji za niego o wymianie płotu. Koszmar! shad_ow - Sob Gru 17, 2011 20:12 Ta kobieta z pewnością przeżyła swój toksyczny związek ... - Treść zapożyczona z innego portalu - Przemoc psychiczna w związku lesbijskim. Krzyczę w myślach. Jest noc. Krzyczę w myślach, bo boję się, że gdybym otworzyła usta, to siła mojego głosu będzie tak wielka, że zawali się dom. Kolejny raz obudził mnie senny koszmar, ból wspomnień. Odczuwam go dopiero teraz, kiedy jej już nie ma, kiedy mogę "puścić", kiedy wszystko zaczyna docierać do mojej świadomości jak wielka ciemna fala. Przez ponad rok byłam w stanie szoku, tzw. nerwicy postraumatycznej: napady lęku i paniki, trzęsące się ręce, trudności z oddychaniem, napady histerii, drgawki, koszmary nocne, zaburzenia pamięci. Krzyczałam z bólu - psychicznego. To skutek doświadczania przemocy psychicznej we wszystkich jej odmianach: od wybuchów gniewu po perwersyjną przemoc psychiczną kwalifikowaną przez psychologów jako "prowadzącą do obłędu". Wyrwałam się resztką sił woli i rozsądku z sytuacji, która przekracza ludzkie wyobrażenia... Kobieta po przejściach i Kobieta z przeszłością. Ja prawie 40 lat, Ona prawie 50. Wydawało się, że to wiek dojrzałości. Kiedy poznałam Moją Ukochaną, wszystko potoczyło się szybko. Godziny rozmów o duchowości, wspólne zainteresowania przeszłe i teraźniejsze, wspólne poszukiwania życiowe. Nie mogłyśmy wytrzymać bez siebie ani jednej chwili. Niezwykłe otwarcie i doświadczenie bliskości w przepływie miłości. Najważniejsze wyznania. Moja Ukochana mówiła, że całe życie marzyła, żeby ktoś otworzył ją tak jak ja, że marzyła o tym, co właśnie dzieje się między nami, że nie wie, jak w ogóle mogła do tej pory beze mnie żyć, że z nikim nie była tak blisko, że kocha mnie jak nikogo nigdy wcześniej nie kochała (choć czasami było to w wersji "gdybym przestała się bać..."). Moja Ukochana chciała ze mną żyć, mieszkać razem, planować przyszłość i choć wydawało mi się to zbyt szybkim tempem, postanowiłam zaufać, otworzyć się, ponieważ działo się to, o czym ja też zawsze marzyłam, bo kiedy była koło mnie, czułam się jak w domu, bo miałam uczucie, że całe życie tęskniłam właśnie za nią, bo kochałam jak nigdy dotąd... Na tym obrazie cudownej, wielkiej miłości od początku jednak była rysa, jak to często bywa ignorowana i przysłonięta poczuciem szczęścia, tym bardziej, że zbyt nieprawdopodobna. Rysa, której początkowo nie mogłam zidentyfikować, chwilami nie rozumiałam, co się dzieje. Rysa, która potem zmieniła się w pogłębiającą się szczelinę, by w końcu stać się przepaścią, w którą spadłam. W swojej książce pt. "Toksyczne słowa. Słowna agresja w związkach" Particia Evans opisuje wyniki swoich wieloletnich badań nad niszcząca siłą słownej agresji, ze szczególnym uwzględnieniem nie tylko tej jawnej jak np. awantury, wybuchy gniewu czy wyzwiska, ale przede wszystkim tej wyrafinowanej, perwersyjnej, którą psychologia nazywa "prowadząca do obłędu", operującej najpierw blokowaniem i manipulowaniem komunikacją, a potem polegającej na drobnych upokorzeniach, obojętności, sarkastycznych uwagach, lekceważeniu, subtelnym umniejszaniu czyjejś wartości i cudzych osiągnięć, dyskredytowaniu, krytykowaniu, negowaniu uczuć. Jedna z czytelniczek napisała: "Pani książka ocaliła mi życie zarówno w sensie emocjonalnym, jak i prawdopodobnie fizycznym, ponieważ byłam w takim stanie, że chciałam umrzeć." Ja mogłabym napisać to samo, więc teraz piszę ten tekst dla siebie i dla wszystkich kobiet, które znalazły się lub znajdują w podobnym chaosie toksycznego związku, a szczególnie lesbijek, ponieważ najczęściej ten temat jest poruszany w odniesieniu do męskiej agresji w związkach heteroseksualnych. Perwersyjna przemoc jest niezwykle podstępna, trudno ją rozpoznać i trudno się przed nią bronić. "Jeśli nigdy nie byłaś w związku opartym na słownej agresji, możesz mieć trudności z wyobrażeniem sobie, jak on wygląda." (1) Wiele osób ma problem z rozpoznaniem słownej agresji, nawet same ofiary. Szczególnie, że raniące sytuacje następują naprzemiennie z zapewnieniami o miłości czy innymi pozytywnymi gestami. Moja partnerka najpierw mnie przyciągała, za chwilę jednak odpychała, a ja zastanawiałam się, co zrobiłam źle i jak mogę jej pomóc. Te sprzeczne doświadczenia wprowadzają do umysłu zamęt. Dezorientację potęguje nieprzewidywalność wybuchów i zmian nastroju, powodując nieustanny stan stresu i zaburzenia równowagi. Najczęściej też cała przemoc odbywa się za zamkniętymi drzwiami, a osoby agresywne w społeczeństwie postrzegana są jako szlachetne, przyjazne i życzliwe, w rzeczywistości będąc tyranami.. To również dotyczy Mojej Ukochanej, choć później odkryłam, że jest znana z agresji i wyżywania się na innych, jest postrzegana jako osoba toksyczna i unika jej wiele osób. Pokazuje podwójną twarz podzielonej osobowości. Zaczęło się od milczenia i uwag pół-żartem pół-serio, a potem pojawiało się trywializowanie, tego, co dla mnie ważne, lekceważenie, sprowadzające moje uczucia do nic nie znaczących przeżyć. Coraz bardziej gniew zastępował wszystkie inne uczucia, budując mur. Powtarzało się prowokowanie awantur, by wyładować agresję w cyklach typowych dla gniewoholików sprzężone z projekcją negatywnych uczuć. Z czasem w naszym związku wszystko zostało podporządkowane nastrojom mojej partnerki. Przypominało to życie na huśtawce, choć raczej było bardziej nieprzewidywalne: moja partnerka traciła panowanie nad sobą z błahych powodów. Nic nie było mniej pewne niż jej humor. W jednej minucie czuła, w drugiej okrutna. Musiałam pozostawać ciągle czujna, aż w końcu bałam się i byłam gotowa zrobić prawie wszystko, by tylko się nie zdenerwowała, żeby tylko jej nie prowokować. Wpadłam w pułapkę, myśląc, że jeśli będę bardziej wyrozumiała, bardziej tolerancyjna, bardziej... Nigdy żadne "bardziej" nie pomaga. Jednak najgorsze była niezrozumiała, nagła, choć trudno uchwytna podskórna wrogość, czasami przejawiająca się w najintymniejszych momentach mojej całkowitej otwartości i bezbronności. Podobnie jak wiele innych kobiet w takiej sytuacji, próbowałam zrozumieć Moją Ukochaną, starałam wyrażać się z większą precyzją, wyjaśniać. To wszystko nie zapobiegło nasilającej się przemocy i jej przejawianiu się w coraz nowych formach krytycyzmu i poniżania. "Proszę podkreślić w swojej książce jak zawoalowane, subtelne i podstępne bywają przejawy słownej agresji. Człowiek się do nich przyzwyczaja, czuje się zagubiony i później już nie wie, co się dzieje." (1) To jest życie w zniekształconej rzeczywistości negowanych odczuć, umniejszanej wartości, cyklicznych ataków narastającej przemocy. Skutkiem jest ciągły stres, utrata spontaniczności, radości i energii życiowej. Bryn C. Collins nazywa ludzi o takim zachowaniu trującymi krytykami: „Ludzie ci znacznie przekraczają granicę zdrowego, pomocnego krytycyzmu, krytykując każdy aspekt życia partnera. Celem owej zmasowanej krytyki jest przejęcie kontroli. Osoba krytykowana zaczyna wątpić we własną zdolność do podejmowania jakichkolwiek rozsądnych decyzji. Ulega emocjonalnemu zamrożeniu.”(4). Cały proces przypomina eksperyment przeprowadzony na żabie, która wrzucona do gorącej wody, natychmiast wyskoczyła, ale ugotowała się umieszczona w wodzie, której temperaturę podnoszono stopniowo. Często znakiem ostrzegawczym są objawy psychosomatyczne (ja miałam chroniczny ból głowy) lub sny. W moim przypadku była to wizja, że ktoś odciął mi ręce... Istnienie perwersyjne przemocy psychicznej jest możliwe, opiera się na istniejącym w związku emocjonalnym chaosie, świadomie lub nieświadomie wytworzonym przez osobę agresywną, by sprawować kontrolę nad partnerką. Ofiara ma mętlik w głowie, ponieważ - jak w procesie Kafki - cały czas jest oskarżona, jednak nie wie, o co i nie sposób tego ustalić. Wszystko jest zagmatwane, irracjonalne, ciągle pojawiają się sprzeczne informacje. Najczęściej, zakładając szczerość i przypisując drugiej stronie własny system wartości, ofiary nawet latami próbują dociec, co się tak naprawdę stało, próbują zrozumieć sens i pojąć motywy partnerki. Jednak w takiej sytuacji nie ma problemu, który można rozwiązać, bo problemem jest sama agresja, wyładowanie toksycznego gniewu i chęć sprawowania kontroli. Kobiety, wierząc w możliwość rozwiązania problemu, tłumaczą, że to, co powiedziały zostało opacznie zrozumiane, tolerują narastającą przemoc, obwiniając się i jednocześnie poddając się manipulacji poczuciem winy i odpowiedzialności. Nieświadomie tracą poczucie własnej wartości. Odmowa nazwania tego, co dzieje się tak naprawdę, odmowa dialogu i wspólnego szukania rozwiązania, paradoksalne wypowiedzi, tak niespójne logicznie, że aż czasem śmieszne - to wszystko składa się na blokadę komunikacji charakterystyczną dla osób perwersyjnie agresywnych. Komunikacja jest czymś, czego boją się najbardziej, a jej zablokowanie daje im poczucie kontroli. Zafałszowanie obrazu rzeczywistości daje im poczucie władzy. Agresywne osoby żyją w rzeczywistości, w której miłość oznacza władzę nad innymi. Ich zachowanie wynika tak naprawdę z lęku przed czyjąś dominacją, niskiego poczucia wartości, braku kontaktu z własnymi uczuciami, braku poczucia bezpieczeństwa - doświadczeń z dzieciństwa, z którymi nie chcą się zmierzyć. Otwartość i bliskość to cechy, których boją się najbardziej, ponieważ w ich świecie oznaczają bezbronność, to zaś równa się śmierci. Cokolwiek zrobi, partnerka traktowana jest jak wróg. Dlatego wszelkie próby, które zdawałoby się powinny sprzyjać polepszeniu sytuacji, odnoszą odwrotny skutek. Im bardziej partnerka dzieli się sobą, swoimi uczuciami, tym bardziej agresywna strona uważa to za jej słabość lub za zagrożenie dla swojej pozycji siły opartej na niedostępności emocjonalnej. Im więcej partnerka osiągnie i dzieli się tym, myśląc, że druga strona będzie cieszyć się razem z nią, tym bardziej osoba agresywna umniejsza i trywializuje jej dokonania pobudzające jej niskie poczucie wartości. Dzielenie się swoimi radościami i szczęściem powoduje gniew, szyderstwa lub reakcję dającą do zrozumienia, że nie jest się godnym uwagi. -Kochanie, popatrz jaki piękny kwiat. -Kwiat jak kwiat. Mechanizm perwersyjnej przemocy psychicznej dochodzi do głosu, gdy w związku dwojga ludzi pojawia się duża bliskość, która wywołuje lęk. Jest to mechanizm autonomiczny, tj. działający niezależnie od osoby ofiary czy jej działań. Moja Ukochana mówiła, że nigdy nie płacze, że nie płacze przy nikim - przy mnie płakała. Mówiła, że całe życie marzyła, by ktoś ją otworzył. Jednak żadna z nas nie przypuszczała, że to oznacza otworzenie Puszki Pandory. Ludzie emocjonalnie niedostępni zamykają część siebie - by nie czuć bólu wydarzeń z dzieciństwa. Nie będąc w stanie rozpoznać rzeczywistego źródła bólu uczuć zepchniętych do podświadomości, projektują je na partnera. Nie mają kontaktu ze swoim odczuwającym 'ja'. Nie są w stanie rozpoznać źródła strachu, pogardy dla samego siebie i projektują je na partnera. Często ukrywanym uczuciem jest też gniew, więc żeby go usprawiedliwić, jego źródło wyprojektowane zostaje na partnera, który w oczach agresorki staje się "winny" - wszystkiego i niczego. Jest to przerzucanie odpowiedzialności na partnera, nie branie odpowiedzialności za swoje zachowanie i usprawiedliwianie się trudnym dzieciństwem. Ważnym elementem tej układanki jest to, że ofiarami agresywnych wcale nie są osoby słabe, a wręcz przeciwnie, są to osoby silne, odnoszące sukcesy. Mają coś, czym - paradoksalnie - partnerzy chwalą się w obecności osób trzecich, a co najpierw chcą zawłaszczyć, a potem niszczą za zamkniętymi domowymi drzwiami. Destrukcja psychiczna drugiego człowieka nie przeszkadza im innych wprowadzać w błąd, więc znajomi często nie mogą uwierzyć, że ta sama osoba może zachowywać się zupełnie inaczej. Choć w społeczeństwie postrzegane są jako szlachetne, w rzeczywistości są wampirami emocjonalnymi, zwanymirównież mordercami dusz. "Istnieją bowiem ludzie, którzy przechodząc zostawiają na swojej drodze ludzkie wraki i żywe trupy". Ja nazwałam to życiem z waty, bo tak właśnie odczuwałam swój stan: żyłam, jadłam, pracowałam, ale nie czułam smaku, jakby wszystko było z waty, jakby ludzie byli z papieru; coś we mnie pękło, nie czułam nic. Pękło nie tylko moje serce, ale pękła też moja dusza. Problem "morderców dusz" (określenie wprowadzone przez amerykańskiego psychiatrę, Leonarda Shengolda) polega także na przypisywaniu własnych, negatywnych stanów emocjonalnych (takich jak złość, zawiść, nienawiść) innym ludziom. W ten sposób wampiry wyładowują swoje stany wewnętrzne i postrzegają siebie jako "dobrych". Wampir emocjonalny uprzedmiotawia druga osobę i interesuje się nią wyłącznie wtedy, kiedy jest mu do czegoś potrzebna. Długo nie chciałam wierzyć w prawdę o patologii jej osobowości. Narcyz, osobowość borderline i ludzie o innych patologiach osobowości – naprawdę istnieją. Poniżej przytaczam internetowe wypowiedzi dotyczące zachowań osób z borderline - pogranicznym zaburzeniem osobowości (opis zachowań pasujący także do mojej partnerki): "Nigdy na nikim tak mi nie zależało. Dałam z siebie więcej niż wszystko i przegrałam. To była osoba z bardzo ciężkim bdp, nie taka już młoda. Miała silne rozszczepienie osobowości, za każdym razem obcowałam z kimś innym, z kimś, kto kocha do bólu albo znów nienawidzi i poniża, albo już się znudził i chce odpocząć. Udręka, te projekcje, podejrzenia, nie boję się powiedzieć - sadyzm.. nie chcę nawet wspominać. Ale trzymała mnie zawsze perspektywa chwilowych lotów, szaleństwa. Ciągle przesuwałam granice swojej psychicznej wytrzymałości, aż zdałam sobie sprawę, że stałam się ofiarą, manipulowaną, słabą, wyssaną ze wszystkiego. Musiałam zawalczyć o siebie, jeszcze kilka miesięcy i ten związek by mnie zniszczył, sama potrzebowałabym fachowej pomocy. Zerwałam, a mój świat był w kawałkach." "To jak rozdwojenie jaźni" "Tak usilnie szukając bliskości a jednocześnie uciekając przed nią... ludzie z tym zaburzeniem kochają, naprawdę. ale robią różne chu*owe rzeczy. najgorsze jest to że mogą kogoś wpakować w depresje i najczęściej to tą ukochaną osobę." "Miały być zaręczyny a są słowa "przepraszam ale nie nadaje się do związku..." z dnia na dzień. najpierw wielka miłość, później obojętność...." "Wytrzymasz z taką , mój facet uciekł ode mnie po 4 latach ciężko opisać co robiłam, kochałam do szaleństwa a mówiłam, że nienawidzę." "Dziesięć razy dziennie mówiłam, że mam go w (...) i wracam do rodziców, chociaż życie za niego bym oddała nawet dzisiaj w sekundę, u mnie im bardziej kocham tym bardziej nienawidzę i niszczę tę osobę, wytrzymanie z taką osobą jest cudem." "Byłam w takim związku jakieś 1,5 roku. Odeszłam, chociaż po podjęciu tej decyzji umierałam przez następne pół . Nasze relacje kompletnie mnie wykończyły, wyprały z godności, poczucia własnej wartości - codziennie inny humor, cisza po kilka/ kilkanaście dni bez powodu, krótkie chwile szczęścia i długie tygodnie napięcia i strachu. Trzymałam się dzielnie, bo czekałam na zmianę, chyba się od tego uzależniłam.” "Mają w sobie nieskończone pokłady miłości, marzą o tym, by ją komuś dać. Ale boją się ludzi i tu się błędne koło zamyka. Maska agresji na twarzy. Czekając na uzewnętrznienie tych "pokładów miłości" prawie każda zdrowa psychicznie osoba zaczyna wpadać w psychozę. Zawsze warto pomóc, ale takie osoby często nie chcą jej przyjąć - za to ci ludzie, którzy chcieli coś zmienić, kochali, starali się - sami potrzebują potem pomocy specjalisty..." "Przekonanie, że będzie się szczęśliwym tylko jeśli znajdzie się osoba, która będzie ich kochać bezgranicznie, bez-względu-na-wszystko. Ale jeśli trafi się osoba, która ich tak mocno kocha - musi być z nią coś nie tak, trzeba więc od niej uciec." Diagnoza jeszcze bardziej przerażająca: skrajny narcyzm. „Nie chodzi tu o zwyczajnych, egocentrycznych Narcyzów, którzy czasami nawet potrafią związać się emocjonalnie z inną osoba. Mam raczej na myśli ludzi szkodliwych i niebezpiecznych, traktujących innych jak przedmioty, które można wykorzystać i wyrzucić w dowolnym momencie. Mówię o ludziach, którzy kradną ci życie, a potem mówią, że nie jest ono dla nich wystarczająco dobre. Nie chcą się zmienić i po prostu porzucają każdego, kto ośmieli się zasugerować, że zmiany mogłyby okazać się korzystne. Ten rodzaj narcyzmu przypomina studnię bez dna, do której możesz wrzucić całe swoje życie. Ale nawet to nie wystarczy. Nie chodzi tu o to, że nie jesteś dość dobry. Wprost przeciwnie – jesteś zbyt dobry, zbyt zagrażający, zbyt zdolny, a toksyczny Narcyz nie może znieść wynikającego stąd poczucia niższości. Aby ochronić swe niezwykle kruche ego, toksyczny Narcyz atakuje, usiłując ściągnąć cię w dół.”(4) Pewnego dnia zamiast zastanawiać się „jak ona może tak robić, skoro mnie kocha", przychodzi trudne zrozumienie, że 'jak ona może mnie kochać, skoro tak robi...". Jak pisze autorka książki "Toksyczne słowa", tęsknimy za tym, czego tak naprawdę nie miałyśmy, a zamiast tego był brak poczucia bezpieczeństwa, brak realnego wsparcia, brak miłości, wrogość i irracjonalne traktowanie, zagrożenie i niepewność każdej chwili. Mój związek skończył się, kiedy powiedziałam Mojej Ukochanej, że się boję, bo nigdy nie wiem, co zrobi: czy „pogłaszcze" mnie, czy "uderzy". W odpowiedzi spotkał mnie tylko szantaż, że odejdzie. Nie zatrzymałam jej, choć wiedziałam, że tego oczekuje i zostanie, gdy poproszę. Jak głosi powiedzenie, na dnie Puszki Pandory jest nadzieja. I tej nadziei trzymałam się za długo, nawet po rozstaniu. Myślałam, że to wszystko to ucieczka i lęk przed bliskością, lęk przed miłością, że rany z jej dzieciństwa każą jej uciekać. Szukałam więc rozwiązania w "całym kosmosie". Otwierałam jeszcze bardziej moje serce. Nie mogłam uwierzyć w tak nieludzkie okrucieństwo. Pisałam listy o miłości, lecz pozostały bez jakiejkolwiek odpowiedzi, a ostatnim akordem było zanegowanie przez nią wszystkiego, co się wydarzyło. ... Wrzuciłam całe moje życie do studni bez dna. Miałam poczucie, że ktoś przymierzył moje życie jak płaszcz i jak nie pasującą rzecz odłożył. Byłam rzeczą. Trudno opowiedzieć jak niewyobrażalnym jest to, że można miażdżyć kogoś, kogo przed chwilą uwielbiało się bezgranicznie. Otworzyłam się całkowicie, zaufałam. Ofiarowałam Mojej Ukochanej najgłębszą ciszę mojego serca. Ona dziękowała mi za wspólne doświadczenie boskości, a potem wyrwała mi serce. Nie mogłam uwierzyć w to, co się wydarzyło, coś nie-do-pomyślenia. Chorowałam jeszcze długo potem. To była walka o życie i znalezienie odpowiedzi na pytanie zadane przez terapeutkę "dlaczego się nie broniłam?", na pytanie o powody uwikłania się w tę sytuację. Moja Ukochana jest praktykującą buddystką. Dużo mówi o współczuciu. Mówi, że nie lubi przemocy i nie chce krzywdzić, więc żeby nie zabijać komarów, wynosi je w dłoniach za drzwi lub wypuszcza za okno. Nazywam ją Św. Joanną od komarów. isabellita78 - Sro Lis 21, 2012 08:32 Męczyłam się przez lata i w końcu zaczęłam korzystać z pomocy :( kropka75 - Pią Sty 11, 2013 11:14 kisia napisał/a: Arex30, toksyczny związek to zupełnie co innego co rozwód, jak jest rozwód, nie ma związku Dla mnie najbardziej toksycznym związkiem jest życie z alkoholikiem, damskim bokserem czy kryminalistą. Nie rozumiem kobiet które latami godza się na życie pod wspólnym dachem z takimi osobnikami :przestraszony: :zalamany: Nie trzeba aż tak. Wystarczy partner, który poniża kobietę, wyrzuca jej rzeczy co tydzień z domu (mam wśród znajomych), albo taki domator, co jak do pracy idzie, to zawsze o jakąś koleżankę zahaczy. Tu nie trzeba przemocy nawet. Ale fakt, że do rozwodu to ma się nijak, taki temat. Yeti - Nie Kwi 07, 2013 17:37 kropka75 napisał/a: Nie trzeba aż tak. Wystarczy partner, który poniża kobietę,... ...albo kobieta, która poniża partnera... itd.itp.itd :] kropka75 - Pon Kwi 08, 2013 12:13 Yeti napisał/a: kropka75 napisał/a: Nie trzeba aż tak. Wystarczy partner, który poniża kobietę,... ...albo kobieta, która poniża partnera... itd.itp.itd :] Też. Płeć tu nie ma znaczenia.

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group